Over macht, systeemfouten en de mens als bijzaak

Wat autisme onthult over structuren die iedereen voor normaal houdt

Ik heb een groot deel van mijn leven doorgebracht in systemen. Bedrijven, overheidsinstanties, juridische trajecten, fiscale structuren, noem het maar.
Wie autistisch is, leert al vroeg dat deze systemen iets gemeenschappelijks hebben: ze worden als rationeel gepresenteerd, maar functioneren vooral op sociale aannames.
Dat is voor iemand zoals ik rampzalig én verhelderend tegelijk.

Waar anderen intuïtief navigeren via hiërarchie, sfeer en impliciete codes, zie ik vooral inconsistenties, contradicties en machtsfantasieën. Niet omdat ik cynisch ben, maar omdat mijn brein weigert cosmetische logica te accepteren.
In mijn boek onderzoek ik wat je ziet wanneer je door al die façades heen kijkt. Niet per ongeluk, maar noodzakelijk.
En wat ik zag, was dit:

• Leiderschap is vaker een performance dan een competentie.
• Regels dienen zelden rechtvaardigheid, meestal dienen ze zichzelf.
• Organisaties worden kwetsbaar wanneer sociale behendigheid belangrijker wordt dan waarheid.
• En de mensen die afwijkend denken, zijn vaak de eersten die merken waar de structurele fouten zitten.

Niet omdat ze briljant zijn.
Maar omdat ze niet meedoen met de groepshypnose. Autisme is geen handicap in een systeem.
Het is het contrastmiddel dat zichtbaar maakt wat niet klopt.
En dat is precies het materiaal waarmee mijn boek is geschreven.