De Buitenstaander als Spiegel van de Wereld

Waarom mijn leven pas begon toen ik ophield mee te spelen

Er bestaat een hardnekkige misvatting: dat je leven ontstaat door deelname. Door je in te passen. Door je bochtiger te maken dan je bent, zodat je past in vormen die anderen bedacht hebben.
Mijn ervaring bewees het tegendeel.

Ik heb decennialang geprobeerd “normaal” te functioneren. Ervaren, praten, voelen, handelen zoals de samenleving dat verwacht. Het leverde vooral verwarring op. Niet omdat ik niet wilde – ik probeerde harder dan gezond was – maar omdat mijn logica en die van de wereld nooit echt congruent waren.

Autisme gaf daar later woorden aan.
Maar de ervaring bestond al veel eerder.
Pas toen ik ophield deel te nemen aan de rolverdeling die anderen vanzelfsprekend vinden, ontstond iets wat op leven leek. Geen imitatie, maar oorsprong. Ik ontdekte dat authenticiteit niet hetzelfde is als eerlijk zijn; het is het weigeren om je eigen perceptie te verloochenen.

Mijn boek is geen autobiografie in de klassieke zin. Het is een verslag van een leven dat voortdurend botste met verwachtingen die nooit de mijne zijn geweest. En van de ontdekking dat het buitenstaan geen mislukking was, maar het begin van inzicht.
Soms begint een leven niet bij geboorte, maar bij erkenning.
Mijn leven begon toen ik stopte met meespelen.